"We voelen ons nog altijd thuis in deze familiale gemeente "

Op hun teller stonden al tientallen jaren horeca-ervaring. In binnen- en buitenland. Samen met hen blikt de redactie terug op het Oostduinkerke van toen en dat van vandaag.

Tij-dingen: Wat bracht je destijds naar Oostduinkerke?

Bernadette De Martelaere: "We hebben lang in het buitenland gewoond en gewerkt: Italië, Zwitserland en Oostenrijk. Altijd in de horeca. Daarna baatten we ook nog 20 jaar domein Breivelde in Zottegem uit. Pas daarna belandden we in Oostduinkerke-Bad."

Jan Dekeuster: "We hadden eerst een winkel op het Europaplein – met fijnkost, charcuterie en traiteur. Maar in de winter was dat niet leefbaar. Ik startte dan met een nieuwe job in De Zeebries en Bernadette, na een paar omzwervingen, in hotel Westland in Oostduinkerke. Tot het werd verkocht."

T-d: Wat is er het meest veranderd de voorbije 30 jaar?

Jan: "De horeca. Veel mensen zijn gestopt of zaken werden overgenomen. De Leopold II-laan ziet er ook helemaal anders uit. Veel huizen maakten plaats voor appartementsblokken en mooie winkels. Wat verdween er nog? De zwemzone Duinpark, het Bos van Commerce en de bowling in Oostduinkerke."

Bernadette: "En alle hotels die verdwenen zijn, er schieten er nog maar 2 over: Hotel Rewind en Hof ter Duinen. Op persoonlijk vlak: kennissen die wegvielen, de vriendenkring die verkleinde en uiteenviel. Of mensen die verhuisden naar het buitenland of overleden."

T-d Is er een plek in Oostduinkerke die nog helemaal hetzelfde is als toen je hier kwam wonen?

Jan: "Het openluchtzwembad en Estaminet De Peerdevisscher. Dat zal zowat het enige zijn. (lacht)"

Bernadette: "Het Zonneplein is op zich ook niet zoveel veranderd. Er is wel veel bijgebouwd en er zijn wat duinen verdwenen."

T-d: Hoe kwamen jullie terecht bij kruiersvereniging De Slepers?

Jan: "Door te gaan kijken. Luc Depotter, één van de oudste leden, sprak me aan. Dik 20 jaar geleden. Het is een leuke hobby, je bent 2 à 3 uur bezig en je amuseert je. De laatste tijd zijn er wel weinig garnalen. Hoe dat komt? De overstromingen van 2 jaar geleden hebben gezorgd voor een toevloed aan zoet water, er zwemmen veel wijtingen en die eten graag garnalen. Echte stofzuigers. Ondertussen wordt het zeewater ook alsmaar warmer."

Bernadette: "Ik ben vooral steunend lid, ik ging het water niet in en hielp met de garnalen te kuisen. Nu ben ik op rust."

Jan: "Ik herinner me vlak voor corona een vangst van 60 kilogram garnalen met De Slepers – gekuist hé. We hadden er zelfs te veel om weg te geven. Dat heb ik nooit meer meegemaakt. Garnalen kostten toen maar 3 euro per kg."

T-d: Welk moment bij De Slepers onthoud je het best?

Jan: "De zeehond die naast me kwam zwemmen. Plots stak zijn kop uit het water, hij bleef maar naast me opduiken en kwam een paar keer kijken. Een paar ogenblikken later kwam een ander - groter - exemplaar tevoorschijn. Het beest kwam tot onder zijn borst uit het water. De zeehond was een vis aan het oppeuzelen en zat precies op een stoel. Ik schrok toen wel even. Door de jaren heen leerde ik ook veel paardenvissers kennen. En toen het nog niet zo druk was zoals nu, mocht je nog dichter bij hen komen. Het paard van Johan Casier van Estaminet De Peerdevisscher, had het blijkbaar voor me. Telkens hij me zag, begonnen zijn oren te flapperen en legde hij ook telkens zijn hoofd op mijn schouder."

T-d: Jan, je bent een veelvraat op het vlak van vrijwilligerswerk?

Jan: "Ik ben graag bezig. Meehelpen met de catering in de cyclocross, als seingever, bij de ijspiste – altijd de laatste shift, tijdens kinderspelen op de dijk. Ik ben zelfs nog 2 keer kerstman geweest. Ondertussen doe ik ook al 15 jaar de muziekbegeleiding op de zeedijk in de zomer. Als ze iemand nodig hebben, bellen ze. We voelen ons nog altijd thuis in het familiale Oostduinkerke. Als inwijkeling ga je best bij een vereniging, anders blijf je voor eeuwig en altijd een aangewaaide."