"Ik ben ongelooflijk blij dat ik in zo'n magnifieke setting mag spelen"

Ruben groeide op in Oostduinkerke en keert op woensdag 22 juli met zijn muziek terug naar zijn roots.

De setting?
De ruïnes van de Duinenabdij.

Tij-dingen blikt samen met Ruben terug naar het verleden en het toekomstig concert.

Tij-dingen: Je groeide op in Oostduinkerke? Welke herinnering kom je tegen als je de videoclip van 'The Ocean' bekijkt?

Ruben Hillewaere: "Ik kom inderdaad uit Oostduinkerke, dus het strand in de videoclip van ‘The Ocean’ roept heel veel herinneringen op. Zandkastelen maken, vliegeren, in de duinen rollen, de garnaalvissers, de Twenty-One… het is een symbool van mijn kindertijd en jeugd. Natuurlijk zit er ook een persoonlijke laag in dat nummer. Ik ben op een onverwachte manier uit Oostduinkerke moeten vertrekken. Soms is dat nog lastig, komt er nostalgie naar boven en dan schrijf ik een nummer als ‘The Ocean’. Dat is mijn manier om dat te verwerken."

T-d: De clip van 'The Ocean' werd opgenomen aan onze kust. Gaat het nummer over een vertrek uit Oostduinkerke?

Ruben: "Iedereen mag er zijn eigen interpretatie aan geven, dat is perfect oké. ‘The Ocean’ heeft meerdere lagen… De getijden, die ieder zandkasteel wegspoelen - hoe sterk het ook lijkt, zijn een metafoor voor het leven. Daarin is niets zo simpel als het lijkt en af en toe overkomt je iets onvoorspelbaars waardoor je elders terechtkomt dan oorspronkelijk gepland. Sommige golven komen hard aan en ik heb de indruk dat niemand gespaard blijft. Uiteindelijk gaat het erom hoe we daarmee omgaan: ik heb enorm veel bewondering voor mensen die niet bij de pakken blijven zitten, die altijd terugvechten en vooruitgaan.Natuurlijk zit er ook een persoonlijke laag in dat nummer. Ik ben inderdaad op een onverwachte manier uit Oostduinkerke moeten vertrekken. Soms is dat nog lastig, komt er nostalgie naar boven en dan schrijf ik een nummer als ‘The Ocean’, dat is mijn manier om dat te verwerken."

T-d: Je familie woont nog in Koksijde. Wat betekent het voor jou om thuis te spelen?

Ruben: "Ik ben ongelofelijk blij om hier te komen spelen. In zo’n magnifieke setting dan nog. Het wordt sowieso een speciale avond, met wat extra emotie en blijdschap om familieleden en vrienden van vroeger te zien."

T-d: Jullie zijn allebei én wiskundeleerkracht én songwriter. Hoe wissel je tussen die 2 werelden?

Ruben: "Heel gemakkelijk, want in mijn hoofd is dat maar 1 wereld. (knipoogt) Voor mij is er geen tegenstelling tussen het rationele en het gevoelsmatige, ik beleef dat toch niet zo. Ik hou van de uitdaging om wiskunde verstaanbaar te maken voor jongeren, het is een passie die bovendien wat creativiteit vraagt. Als ik ’s avonds optreed, kan het veel deugd doen om ’s morgens voor de klas te staan en mij 100 procent te geven. Muziek neemt de stress weg en helpt om te relativeren."

T-d: Le Soir en Rootstime vergelijken jullie met Simon & Garfunkel. Zorgt dat voor druk?

Ruben: "(lacht) Er gaat geen optreden voorbij zonder dat iemand die vergelijking maakt en ik begrijp het wel. 2 stemmen in dichte harmonie met akoestische gitaar. Het is muziek die ik ook door en door ken, dus onbewust kruipt dat er zeker in. Onlangs zei een muzikant dat hij ook Pink Floyd in onze muziek herkende. Dat deed me veel plezier, want met de nieuwe plaat wilden we ons klankpalet verbreden."

T-d: Shelter klinkt donkerder dan A Better Place. Waar komt die duisternis vandaan en waarom was dit het juiste moment om die te laten horen?

Ruben: "In 2020 kwam A Better Place uit, net voor de coronacrisis. Voor ons het begin van een moeilijke periode. Zowel als groep en op persoonlijk vlak. Terwijl we net zoveel tijd en energie geïnvesteerd hadden in die plaat, werden al onze optredens afgelast. Het voelde alsof een positieve dynamiek plotseling werd doodgeknepen. Thuis moest ik plotseling online lesgeven, met 3 kinderen die niet meer naar school mochten en mijn vrouw had toen ook een zware kniebreuk. Dus het was redelijk rock ’n roll. Uiteindelijk kwam ik in een burn-out terecht, verloor dan ook nog een grootouder aan corona, maar we mochten niet eens naar de begrafenis… Kortom, voor mij was het een surrealistische periode en de nummers op ‘Shelter’ dragen dat met zich mee. Gelukkig waren er ook momenten van hoop, met vriendschap, die het geloof en het vuur weer aanwakkerden."

T-d: Jullie schrijven samen. Hoe ziet zo'n schrijfsessie eruit? Wie begint? Wie wint als jullie het niet eens zijn?

Ruben: "Het allerbegin komt altijd van één iemand. Dat kan een melodie zijn of een riff, met hier en daar wat flarden tekst. De andere luistert met een 'fris' oor en dat is juist het interessante aan samen schrijven. We kennen elkaar door en door en vertrouwen elkaar goed genoeg om suggesties te geven of om vragen te stellen en samen te zoeken naar de kern van het idee. En hoe we dat het sterkst kunnen verwoorden en in muziek gieten. Natuurlijk zijn we het niet altijd eens, meestal zoeken we tot we er allebei echt in geloven. En als er dan echt een dilemma is, krijgt de 1e schrijver altijd de keuze, om te doen zoals hij het wil of om de andere te vertrouwen. (knipoogt)"

T-d: De Duinenabdij is een buitengewone plek: oude ruïnes, open lucht. Verandert zo'n locatie jullie optreden?

Ruben: "Het is niet de 1e keer dat we op een magische plek spelen. Helemaal bovenaan staat de ruïne van de abdij van Villers-la-Ville (Waals-Brabant, red.) in 2020. Dat voegde inderdaad een extra dimensie toe, het publiek werd vanzelf al stil en er hing een bijzondere sfeer - nog voor de eerste noot werd gespeeld."

T-d: Wat wil je dat mensen voelen op de rit naar huis na jullie set op 22 juli?

Ruben: "Liefde, warmte, vriendschap, hoop en troost."

T-d: Jullie treden vaak op over de taalgrens. Is daar een reden voor?

Ruben: "In het begin van ons project werden we meteen laureaat in een aantal Franstalige Brusselse wedstrijden. We kwamen ook in een begeleidingstraject van de provincie Luik terecht, dus ons netwerk ontwikkelde zich sneller in Franstalig België dan in Vlaanderen. Ik probeer wel om meer optredens in Vlaanderen te vinden, maar dat vraagt enorm veel energie en het aanbod is enorm. Ik vind het jammer dat er op artistiek vlak een 'muur' op de taalgrens staat, maar wij gaan vooruit met de mensen die ons wel de kans geven, zoals in Koksijde. Bedankt!"