"Als we iets realiseren, viert een heel dorp feest"

Ook jij kan helpen. Op vrijdag 23 oktober nodigen ze je uit in zaal Witte Burg voor een Senegalese fundraisingmaaltijd. De opbrengst gaat naar een waterproject voor 64 gezinnen in Tobor.

Tij-dingen: Jullie organiseren de Senegalese maaltijd ondertussen voor de 12e keer. Hoe is dat ooit begonnen?

Cyriel Caudron: “We wilden 2 dingen doen: de mensen hier laten kennismaken met Casamance, maar tegelijk geld inzamelen voor onze projecten. En hoe kun je een streek beter leren kennen dan samen aan tafel, met een typische Senegalese maaltijd? Ons engagement startte in 2012. 2 jaar later richtten we SOS Casamance Vlaanderen op. Sabelle is afkomstig uit de streek en daardoor legden we al snel de nodige contacten. ”

T-d: Sabelle, Casamance is ook letterlijk je thuis. Wat betekent de streek voor jullie?

Sabelle Diatta: “Het is mijn geboortestreek en ook voor Cyriel een tweede thuis. Ik heb er nog veel familie en we gaan nog minstens 2 keer per jaar.”

Cyriel: “Casamance ligt in het zuiden van Senegal, onder Gambia. Het is er een heel andere streek dan het beeld dat veel mensen van Senegal hebben. Erg groen, met rijstvelden, plantages van o.a. cashewnoten en met veel fruit. Het frustrerende is dat er veel onbenut potentieel is. Er groeit bijvoorbeeld heel veel mango. Maar als die allemaal tegelijk rijp zijn, ontbreken de middelen en bedrijven om die oogst te bewaren, te verwerken of te verdelen. Dan zie je bakken fruit staan en gaat een groot deel uiteindelijk verloren.”

T-d: Een vruchtbare streek en tegelijk grote armoede: hoe komt dat?

Sabelle: “Dat is precies de paradox. De mogelijkheden zijn er, maar de infrastructuur ontbreekt. Een deel van de boerenbevolking moet er rondkomen met bijzonder weinig. Tegelijk zijn er bijna geen ondernemingen die producten verwerken en voor extra werkgelegenheid zorgen. Ook de ligging is een probleem: Casamance ligt honderden kilometers van Dakar en is door Gambia geografisch grotendeels afgesneden van de rest van Senegal. ”

Cyriel: “We trekken soms de vergelijking met West-Vlaanderen: ook hier ligt het machtscentrum een eind verderop. Alleen zijn de afstanden daar natuurlijk veel groter. In en rond Dakar zijn veel hulporganisaties actief. Zodra je naar het zuiden gaat, is dat veel minder.”

T-d: En dan is er nog een element dat bijna elk project bepaalt: water.

Sabelle: “Een groot probleem. Het regenseizoen duurt 4 maanden. En daarna valt er bijna geen druppel regen meer. Zonder een goede watervoorziening, kan je het potentieel van onze vruchtbare grond niet benutten. Net daarom dat SOS Casamance inzet op waterputten en irrigatiesystemen. Niet alleen voor het drinkwater, maar ook omdat gezinnen zo groenten en fruit kunnen telen.”

Cyriel: “We realiseerden al veel projecten. Denk aan waterinstallaties, scholen, materniteiten en een weeshuis. Ook in 2026 kwamen daar nieuwe realisaties bij. In Suelle bouwden we 3 klaslokalen. In Kagnobon een kleuterklas met een administratief gedeelte en toiletten. En de materniteit van Kaguitte kreeg medisch materiaal.”

Sabelle: “We zijn natuurlijk geen gigantische organisatie. Dat betekent wel dat we heel concreet kunnen werken. We kennen de mensen, gaan zelf kijken en weten waar het geld terechtkomt.”

T-d: Hoe beslissen jullie welke projecten steun krijgen?

Cyriel: “We krijgen aanvragen uit de streek en bekijken die wanneer we ter plaatse zijn. Dan bezoeken we mogelijke projecten en praten we met de plaatselijke bevolking. We bekijken o.a. naar hoeveel mensen we kunnen helpen en hoe groot de nood is. ”

Sabelle: “Je kunt onmogelijk alles doen. Daarom moet je keuzes maken.”

T-d: Dit jaar gaat de opbrengst van de maaltijd naar Tobor. Wat willen jullie daar precies doen?

Sabelle: “Centraal staat de vrouwenvereniging Fara Badji. Die vertegenwoordigt 64 families en heeft een tuin van 1,6 hectare. De vrouwen telen er groenten en fruit: voor eigen gebruik en verkoop (in Ziguinchor of langs de weg tussen Ziguinchor en Bignona, red.). ”

Cyriel: “Er is alleen een praktisch probleem: er is momenteel maar één werkende waterput. De tweede is verzand. Om het terrein normaal te kunnen benutten, is dat onvoldoende.”

T-d: Jullie gaan zelf vaak ter plaatse. Welke momenten blijven het meest bij?

Sabelle: “De reacties wanneer een project klaar is. Dat is moeilijk uit te leggen als je het nooit hebt meegemaakt.”

Cyriel: “Wanneer SOS Casamance bijvoorbeeld een waterput, schoolgebouw of andere voorziening oplevert, blijft dat volgens hen zelden beperkt tot een korte officiële plechtigheid. Het hele dorp komt naar buiten. Mensen laten alles vallen en er ontstaat een gigantisch feest.”

T-d: Sabelle, sport vormt ook een bijzondere band met je geboortestreek. Je was zelf ooit wielerkampioene van Senegal en er bestaat zelfs een voetbalschool die jouw naam draagt.

Sabelle: “Voetbal leeft er heel sterk. De École de foot Sabelle Diatta draagt vandaag mijn naam en met Casa Sports heeft de streek ook een voetbalclub op het hoogste niveau.”

T-d: Voor de wielersport is de situatie moeilijker.

Sabelle: “Wielrennen in Casamance is bijna op sterven na dood. Er is nauwelijks infrastructuur, weinig clubs ook. Zelfs fietsen zijn moeilijk te vinden. Af en toe duikt er een oude mountainbike uit Europa op. Met een fietsproject hebben we geprobeerd daar iets tegenover te stellen, maar het blijft moeilijk.”

T-d: De fundraisingmaaltijd is niet alleen geld inzamelen. Mensen moeten Casamance ook proeven?

Sabelle: “Zeker. De streek heeft een heel lekkere en gezonde keuken, met veel verse lokale producten.”

Cyriel: “Mijn favorieten? Gegrilde gamba's, visballetjes met saus, thieboudienne rouge met vis, rijst en tomatensaus, yassa poulet met kip, rijst, ui en citroen of een stoofpot met rundvlees."