Op hun 17e lieten Guy en Helga elkaar gaan. Maar het gras is niet altijd groener aan de overkant. Dat weet Guy Cayron uit ervaring. 15 jaar later vonden ze elkaar terug en ruilden Grimbergen voor Wulpen.

Deel op

Vandaag is het gisteren van morgen. Die gedachte drijft Guy en Helga. Meteen ook het juiste moment voor Tij-dingen om langs te gaan.

Tij-dingen: Jullie kennen elkaar al van in de humaniora, gingen elk een andere kant op en vonden elkaar 15 jaar later terug?

Guy Cayron: "We waren 17 en zaten samen in het Koninklijk Lyceum Laken. Ik viel als een blok voor Helga, maar als jonge veulens dachten we dat het gras elders groener was. Met ouder worden, besef je: het gras wordt alleen groener waar je het water geeft. We gingen elk onze eigen weg. Zij vertrok naar Duitsland om les te geven, ik startte een advocatenpraktijk in Grimbergen. 15 jaar later belde Helga me op – ze had mijn adres opgezocht in de telefoongids. Of ik mijn kinderen wilde inschrijven in haar school in Grimbergen waarvoor ze dringend leerlingen zocht. We spraken af op school en het vuur laaide weer op. Maar we waren beiden getrouwd, dus we verdrongen die gevoelens lang. "

T-d: 14 augustus 1996 was de dag waarop alles veranderde?

Guy: "Ik was toen voorzitter van de scholenraad. Daardoor kwam ik vaak op 'haar' school. Niet alleen om mijn kinderen af te zetten – die bij haar in de klas zaten, maar ook voor vergaderingen waarbij zij aanwezig was. In augustus moesten we samen ’s avonds nieuwe leerlingen inschrijven. Plotseling barstte de vulkaan en konden we onze emoties niet meer tegenhouden."

T-d: Jullie eerste nachten samen brachten jullie door in de Twenty-One.

Guy: "Een goede vriend had een appartement in dat gebouw. Ik vertelde hem dat Helga en ik vochten tegen onze gevoelens. Hij gaf ons de sleutels. Stiekem brachten we er nachten door, we wandelden alleen in de duinen als het laat en donker was. Na enkele maanden zette ik ook de echtscheiding in en zo begonnen we een nieuw leven samen. 30 jaar geleden."

T-d: Van tweedeverblijvers in Oostduinkerke Bad tot vaste inwoners van Wulpen. Hoe voelt dat verschil?

Guy: "Als tweedeverblijvers voelden we Oostduinkerke – en heel Koksijde – altijd al als onze 2e thuis. Aankomen voelde als thuiskomen: genieten, ontspannen, contact maken met de lokale mensen.Onze bedoeling was een woning kopen als we met pensioen waren. Eerst dachten we aan de duinen. Maar in 2019 botsten we tijdens de Wulpse feesten op dit huis. We waren er direct verliefd op en kochten het meteen.We woonden graag in Grimbergen, maar we hebben nog geen seconde spijt gehad van onze keuze voor Wulpen. Hier genieten we van elkaar, van de prachtige natuur, de oprechtheid van de inwoners en van alle events die de gemeente organiseert. Tussendoor pikken we nog een cinemaatje mee."

T-d: Jullie omschrijven het leven in Wulpen als leven als God in Frankrijk.

Guy: "Wulpen is rust en genieten. We maakten meteen contact met de buren. We hebben een buurt-whatsappgroep: 'de zondagsbabbel', waarin we afspreken wie er op zondagavond een glas wil drinken of een hapje wil eten in d’Oede Pastorie. 1 keer per jaar gaan we samen eten bij Daevid en ook alle buurtfeesten doen we samen. We maken er een erezaak van om iedereen te begroeten die langs ons huis op de Dorpsplaats passeert."

T-d: Zijn jullie van de partij op de Wulpse feesten?

Guy: "Ja, we zijn er elk jaar bij. 3 dagen feest en we hebben er evenveel nodig om te bekomen. We nodigen dan ook vrienden uit, zodat zij kennis kunnen maken met, zoals Helga steeds zegt: de Wulpse vrouwen in een Wulps dorp.”

T-d: Jullie zijn nu 65. Genieten jullie vandaag bewuster dan vroeger?

Guy: "De ziekte K en de zware behandelingen die Helga ondergaat, doen ons nog meer beseffen dat vandaag het gisteren is van morgen. Baseer je levensvisie op zoveel mogelijk wijsheid, kracht en schoonheid. Bestrijd het negatieve en omarm het positieve."